background preloader

Joseph Stiglitz

Joseph Eugene Stiglitz, ForMemRS, FBA (born February 9, 1943) is an American economist and a professor at Columbia University. He is a recipient of the Nobel Memorial Prize in Economic Sciences (2001) and the John Bates Clark Medal (1979). He is a former senior vice president and chief economist of the World Bank, and is a former member, and Chairman of the Council of Economic Advisers.[2][3] He is known for his critical view of the management of globalization, free-market economists (whom he calls "free market fundamentalists"), and some international institutions like the International Monetary Fund and the World Bank. Life and career[edit] Stiglitz was born in Gary, Indiana, to Jewish parents, Charlotte (née Fishman) and Nathaniel D. Stiglitz.[13] From 1960 to 1963, he studied at Amherst College, where he was a highly active member of the debate team and president of the student government. In 2011, he was named by Foreign Policy magazine on its list of top global thinkers.[27] Related:  Greek Crisis

Consenso de Washington Se entiende por Consenso de Washington un listado de políticas económicas consideradas durante los años 90 por los organismos financieros internacionales y centros económicos, con sede en Washington D.C. (District of Columbia), Estados Unidos, como el mejor programa económico que los países latinoamericanos deberían aplicar para impulsar el crecimiento. A lo largo de la década el listado y sus fundamentos económicos e ideológicos se afirmaron, tomando la característica de un programa general. Origen del Consenso de Washington[editar] En realidad el Consenso de Washington fue formulado originalmente por John Williamson en un documento en noviembre de 1989 ("What Washington Means by Policy Reform", que puede traducirse como "Lo que quiere decir Washington con reformar orientaciones políticas" o "Lo que desde Washington se entiende como reforma de las orientaciones políticas"). El consenso sin duda no logró los resultados esperados. Críticas al consenso de Washington[editar]

Στίγκλιτζ: Επιλέξαμε την ανισότητα, η μεσαία τάξη στις ΗΠΑ συρρικνώνεται και υποφέρει «Η Μεγάλη Ύφεση έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ορισμένοι λένε ότι η ύφεση έληξε το 2009. Για τους περισσότερους Αμερικανούς όμως αυτό δεν είναι σωστό. Το 95% των κερδών από το 2009 μέχρι το 2012 απορροφήθηκε από το ανώτατο 1%. Οι υπόλοιποι, το 99% δηλαδή, ποτέ δεν ανέκαμψαν πραγματικά. Περισσότεροι από 20 εκατ. «Έχουμε γίνει η προηγμένη χώρα με το υψηλότερο... ...ποσοστό ανισότητας, με το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. «Το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου μου 'Το Τίμημα της Ανισότητας' είναι πως όλοι μας, πλούσιοι και φτωχοί, πληρώνουμε το τίμημα αυτού του διευρυμένου χάσματος. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του νομπελίστα οικονομολόγου Τζόζεφ Στίγκλιτςεδώ.

Mahbub ul Haq Biography[edit] Childhood and education[edit] Mahbub-ul-Haq was born in pre-independence Punjab province on February 24, 1934.[4] His teenage years saw religious violence associated with the independence of Pakistan and India in August 1947.[4] He and his family narrowly escaped from being killed by the Sikhs in one of the trains heading to Pakistan. The nature of the religious violence left a lasting impression on Mahbub-ul-Haq.[4] After reaching Lahore, Haq was given government-sponsored housing and decided to continue his education. In 1954, he applied and was accepted at the Punjab University where he enrolled in the social sciences department.[4] Government work[edit] While in the United Kingdom, Haq was called by Bhutto to join the Ministry of Finance, but ultimately refused as he had strong opposing views on socialist economics. Professional career[edit] World Bank (1970-1982)[edit] Minister of Finance, Pakistan (1982–1988)[edit] Haq's list of Pakistan's wealthiest[edit] Death[edit]

Στίγκλιτς: Ο «αργός θάνατος» της μεσαίας τάξης - ΑΠΟΨΕΙΣ Το ανώτατο 1% παίρνει το 20% του ΑΕΠ, λέει ο γνωστός νομπελίστας οικονομολόγος. Το 95% των κερδών της περιόδου 2009-2012 απορροφήθηκε από αυτό το 1%, ενώ η μεσαία τάξη γύρισε δύο δεκαετίες πίσω. Η αμερικανική οικονομία είναι άρρωστη και αιτία είναι η ανισότητα. Με μία αιχμηρή ομιλία στο συνέδριο AFL-CIO, ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς προκάλεσε και πάλι έντονες συζητήσεις. Αυτήν τη φορά, στο στόχαστρό του βρέθηκε η ανισότητα, που για τον ίδιο είναι η εστία όλων των κακών της οικονομίας, και παρέθεσε στοιχεία που σοκάρουν. «Είμαι οικονομολόγος, μελετώ πώς λειτουργούν ή δεν λειτουργούν οι οικονομίες. «Η Μεγάλη Ύφεση έκανε τα πράγματα χειρότερα. «Έχουμε γίνει η προηγμένη χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανισότητας, με το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. «Το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου μου 'Το Τίμημα της Ανισότητας' είναι πως όλοι μας, πλούσιοι και φτωχοί, πληρώνουμε το τίμημα αυτού του διευρυμένου χάσματος.

Joseph Schumpeter Joseph Alois Schumpeter (German: [ˈʃʊmpeːtɐ]; 8 February 1883 – 8 January 1950)[1] was an Austrian-born American economist and political scientist. He briefly served as Finance Minister of Austria in 1919. In 1932 he became a professor at Harvard University where he remained until the end of his career. One of the most influential economists of the 20th century, Schumpeter popularized the term "creative destruction" in economics.[2] Life[edit] Schumpeter was born in Triesch, Habsburg Moravia (now Třešť in the Czech Republic, then part of Austria-Hungary) in 1883 to Catholic German-speaking parents. Schumpeter began his career studying law at the University of Vienna under the Austrian capital theorist Eugen von Böhm-Bawerk, taking his PhD in 1906. In 1918, Schumpeter was a member of the Socialization Commission established by the Council of the People's Deputies in Germany. From 1925 to 1932, Schumpeter held a chair at the University of Bonn, Germany. Central contributions[edit]

Ο Στίγκλιτζ βγήκε αληθινός «Aν η ευρωζώνη διαρραγεί, θα ήταν αναμφίβολα προτιμότερο να αποχωρήσει από τη νομισματική ένωση η Γερμανία παρά η Ελλάδα» μου είπε τον Ιούλιο του 2011 ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Σε συζήτησή μας, στο πλαίσιο συνέντευξης για την εφημερίδα «Τα Νέα» (23.07.2011), η οποία είχε πραγματοποιηθεί με αφορμή ομιλία του αμερικανού καθηγητή σε εκδήλωση που είχε διοργανώσει το ΙΟΒΕ (και ο τότε πρόεδρος του Ιδρύματος και πάλαι ποτέ φοιτητής του Στίγκλιτζ στα έδρανα της Οξφόρδης, καθηγητής κ. Γιάννης Στουρνάρας, σήμερα υπουργός Οικονομικών) στην Αθήνα, ο Στίγκλιτζ είχε αναφερθεί στα σχεδιαστικά ελαττώματα που συνοδεύουν την ευρωζώνη από τη γέννησή της, εστιάζοντας στην αδυναμία της ΕΚΤ να λειτουργήσει ως πραγματική κεντρική τράπεζα, στα πρότυπα της αμερικανικής Fed, και να εξισορροπήσει τους κραδασμούς που προκαλούν η ανισοβαρής ανάπτυξη και οι κρίσεις. Ο Στίγκλιτζ κατά τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς επιβεβαιώθηκε απόλυτα.

Amartya Sen Amartya Kumar Sen (Bengali: অমর্ত্য সেন; born 3 November 1933) is an Indian economist and philosopher who since 1972 has taught and worked in the United Kingdom and the United States. He has made contributions to welfare economics, social choice theory, economic and social justice, economic theories of famines, and indexes of the measure of well-being of citizens of developing countries. He was awarded the Nobel Memorial Prize in Economic Sciences in 1998 for his work in welfare economics. He is currently the Thomas W. Lamont University Professor and Professor of Economics and Philosophy at Harvard University. Early life and education[edit] Sen was born in a Bengali Vaidya family in Manikganj, Bangladesh, to Ashutosh Sen and Amita Sen. Meanwhile, Sen was elected to a Prize Fellowship at Trinity College, which gave him four years of freedom to do anything he liked; he made the radical decision to study philosophy. To Sen, Cambridge was like a battlefield. Professorships[edit]

Τζόζεφ Στίγκλιτζ: Πώς θα θεραπεύσουμε την οικονομία | Η οικονομική κρίση, που άρχισε το 2007, βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και το ερώτημα, που βασανίζει τους πάντες είναι προφανές: Γιατί; Οσο δεν καταφέρνουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις αιτίες της κρίσης, δεν θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε μια αποτελεσματική στρατηγική ανάκαμψης. Μας είπαν ότι πρόκειται για μία χρηματοπιστωτική κρίση και έτσι οι κυβερνήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εστίασαν την προσοχή τους στις τράπεζες. Τα προγράμματα τόνωσης της οικονομίας προωθήθηκαν ως ένα προσωρινό «καταπραϋντικό», που ήταν αναγκαίο για να γεμίσει το κενό έως ότου ο τραπεζικός τομέας ανακάμψει και αρχίσει πάλι να χορηγεί δάνεια στον ιδιωτικό τομέα. Οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι ο δανεισμός παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, εξαιτίας της έλλειψης φερέγγυων δανειοληπτών, κάτι που με τη σειρά του οφείλεται στην ασθενούσα οικονομία. Τα θεμελιώδη δεδομένα αποκαλύπτουν ότι εν μέρει τουλάχιστον έχουν δίκαιο. Καταρχήν η Αμερική και ολόκληρος ο κόσμος ήταν θύματα της δικής τους επιτυχίας. ΤΖΟΖΕΦ E.

El Desarrollo económico de la América Latina y algunos de sus principales problemas. Raúl Prebisch (1986) El Desarrollo económico de la América Latina y algunos de sus principales problemas. Raúl Prebisch (1986) En esta lectura, el autor se plantea la cuestión de la división internacional del trabajo que ha definido que América Latina ha de encargarse de proveer de alimentos y materias primas para los países industrializados. Sin embargo, muchos conflictos internos y crisis han causado un cambio en el performance hacia un fortalecimiento de la actividad industrial. En ese sentido, la división internacional del trabajo se ve refutada por el hecho de que el fruto del progreso técnico no tiende a repartirse equitativamente entre la colectividad. Las diferencias en los niveles de vida ahora no son sólo entre los países sino a lo interno de sus sociedades. Esta cuestión que implica una complejidad en el manejo del capital muestra que el modelo de divisas actual tiene repercusiones similares a la rigidez que poseía la aplicación del modelo de patrón oro.

Bitcoin and the dangerous fantasy of ‘apolitical’ money The Crash of 2008 has infused our societies with enormous scepticism on the role of the authorities, both government and Central Banks. It is quite natural that many dream of a currency that politicians, bankers and central bankers cannot manipulate; a currency of the people by the people for the people. Bitcoin has emerged as the great white hope of something of the sort. Alas, the hope it brings to many people’s hearts and minds is false. And the reason is simple: While it is true that local communities have, in the past, generated successful communitarian currencies (that enabled them to improve welfare in their midst, especially at a time of acute economic crises), there can be no de-politicised currency capable of ‘powering’ an advanced, industrial society. 1. Bitcoins are digital units of currency that one can use, on the Internet, to purchase (a limited number of) goods and services. So, bitcoin is not novel because it is a digital currency or because it is a ‘made up’ currency.

Raúl Prebisch Raúl Federico Prebisch Linares (San Miguel de Tucumán, 17 de abril de 1901 – Santiago de Chile, 29 de abril de 1986) fue un contador público y economista argentino. Vida[editar] Infancia y juventud[editar] Raúl Prebisch nació en San Miguel de Tucumán, ciudad del norte ubicada en la República Argentina, el 17 de abril de 1901. Su padre, Albin Teodoro Prebisch, era un granjero alemán protestante originario de Colmnitz (Sajonia, cerca de Dresden), de clase media y con espíritu fuertemente emprendedor, que había llegado a Jujuy (Argentina) como representante del sistema de correo entre las provincias y la capital de las mensajerías; su madre, Rosa Linares Uriburu, pertenecía a una familia tradicional salteña. Raul Prebisch terminó sus estudios secundarios en Tucumán, y estudió la carrera de contaduría pública en la Universidad de Buenos Aires entre 1918 y 1921. Carrera política[editar] CEPAL y UNCTAD[editar] Plan Prebisch[editar] Últimos años[editar] Distinciones[editar] - Aportes[editar]

Ο Ζίζεκ πυροβολεί - βιβλία + ιδέες Είναι η «υποκειμενική» βία του εξεγερμένου αντικαπιταλιστή ή του θρησκευόμενου φονταμενταλιστή λιγότερο αποκρουστική τόσο από τη «συμβολική» βία που ασκείται σε όλους μας μέσω της εκμάθησης μιας γλώσσας και των νοημάτων της, όσο και από τη «συστημική» βία του καπιταλισμού πάνω στους χαμένους (φτωχούς, άνεργους, κ.ά.) του συστήματος; Αυτό φαίνεται να υπονοεί ο Ζίζεκ, ισχυριζόμενος ότι οι δύο τελευταίες μορφές βίας, ως «πιο θεμελιακές» σε σύγκριση με την πρώτη, είναι χειρότερες. Λέμε «φαίνεται να υπονοεί», γιατί με τον Ζίζεκ ποτέ δεν ξέρεις. Οι έξι «λοξοί στοχασμοί», που προϊδεάζουν για έκκεντρες προσεγγίσεις στη βία στα έξι κεφάλαια του βιβλίου και ξεκινούν με τις τρεις μορφές βίας, έχουν απογοητευτική κατάληξη. Στο τέλος ο Ζίζεκ προσφέρει τρία «διδάγματα»: πρώτον, η συλλήβδην καταδίκη της βίας συσκοτίζει την αλήθεια γιατί αποκρύπτει τη «συμβολική» και τη «συστημική» βία. Απατηλή γοητεία Με μοναδικό στόχο να διαφοροποιηθεί από όλους τους άλλους, στρέφεται διαδοχικά εναντίον όλων. Ο κ.

Textos Esenciales | Raúl Prebisch y los desafíos del Siglo XXI Este texto, encargado por la CEPAL a Prebisch como consultor para introducir el Estudio Económico de América Latina de 1948, es probablemente el más importante para la teoría del desarrollo en la región y se transformó en la piedra angular de la teoría cepalina posterior, hasta el punto que Albert Hirschman lo llamó el Manifiesto latinoamericano y muchas veces se alude a él como el Manifiesto de la CEPAL. En este artículo convergen las diversas reflexiones previas de Prebisch sobre la experiencia de la Argentina, reforzadas por el conocimiento más amplio de América Latina que le dieron sus viajes en la década de 1940. Su presentación en la Conferencia de la Habana de 1949 tuvo un gran impacto, ya que desafiaba los supuestos imperantes sobre el comercio internacional y, al mismo tiempo, delineaba la hoja de ruta del pensamiento estructuralista de la década siguiente.

Η Τρόικα, η δραχμή και το ευρώ (α) Εάν υπάρχει κάτι, για το οποίο είμαστε απολύτως σίγουροι, αυτό είναι η ανάγκη άμεσης εκδίωξης του ΔΝΤ και της Γερμανίας από την πατρίδα μας – μετά τις τεράστιες ζημίες που προκάλεσαν στην οικονομία και στην κοινωνία μας (To άρθρο αποτελείται από 4 Σελίδες) «Η πολιτική λιτότητας, τα «μνημόνια» καλύτερα, όπως ονομάζονται τα επιχειρησιακά σχέδια (Business plan) που επέβαλλε η Τρόικα στην Ελλάδα, έχουν αποτύχει παταγωδώς – χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Το γεγονός αυτό δεν συμπεραίνεται μόνο από την ανατριχιαστική υποχώρηση του ΑΕΠ, υψηλότερη και από αυτήν της Μεγάλης Ύφεσης του 1930, ή από τη δραματική αύξηση της ανεργίας, συμπεριλαμβανομένης της χρεοκοπίας χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων – αλλά από την μη μείωση, όπως υπολογιζόταν, του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης από την μη αύξηση της ανταγωνιστικότητας, Τα κοινωνικά επακόλουθα της πολιτικής λιτότητας είναι τρομακτικά – αφού το 40% περίπου του πληθυσμού ζει κάτω ή κοντά στα όρια της φτώχειας. Ανάλυση

Related: