Ο Κόμμοδος. «Πατέρα τά’μαθες τα νέα;» ήταν η αρχή ενός επικηδείου που είχε εκφωνήσει υιός προς εκλιπόντα πατέρα πολιτικό.
Η φράση αυτή έμεινε αξέχαστη αλλά δεν εμπόδισε τον υιό στην πολιτική του σταδιοδρομία. Αν και θλιβερό το γεγονός, η φράση «Πατέρα τά’μαθες τα νέα;» προκάλεσε γενική θυμηδία. Μα πώς να τα μάθει ο πατέρας αφού ήταν πτώμα; Αλλά ο γιός κάπως έπρεπε να ξεκινήσει την αμερικανικού τύπου συγκινητική του επιτάφια ομιλία. Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν σ’εκείνη την κηδεία ήταν γενικώς ανεκδιήγητες. Απ’τη μια είχαμε την ευτραφή με ξανθό βαμμένο μαλλί και μεγάλα στήθη αεροσυνοδό να κλαίει και να οδύρεται για τον χαμό του συζύγου της. Αν ο ελληνικός λαός είχε ίχνος σοβαρότητος και αν δεν ήμασταν στην πλειοψηφία μας άντρες και γυναίκες όλοι οι Έλληνες «χαζές ξανθιές» δεν θα είχαμε ανεχτεί άλλο την οικογένεια, το κόμμα και τα καραγκιοζιλίκια. Μα, δεν υπήρχε ίντερνετ τότε θα μου πείτε. Τέλος πάντων, τώρα η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και δεν γίνεται τίποτα. Όμως για άλλο λόγο ξεκίνησα να γράφω. Γελώ, γελάς, γελάμε… Le Rire Médecin - Jour de clowns Χάθηκε ένα σπίτι, σώθηκε ένα δωμάτιο. Τις προάλλες διαβάσαμε ότι γκρέμισαν το σπίτι του Καρκαβίτσα στα Λεχαινά και αναρωτηθήκαμε πώς και με ποιό δικαίωμα καταστρέφονται τέτοια μνημεία της σύγχρονης Ελλάδας.
Η χώρα αυτή δεν σέβεται τίποτα και κανέναν. Μοναδικός της θεός το τσιμέντο και το χρήμα. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου αν είχε συμβεί αυτό, θα είχε ξεσηκωθεί ο κόσμος και θα ζητούσε τουλάχιστον να ξαναφτιαχτεί το κτίσμα βάσει σχεδίων και φωτογραφιών που θα υπήρχαν κάπου φυλαγμένα. Αλλά στην αδιάφορη μπανανία που λέγεται Ελλάδα, δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Από την άλλη, στο ωραίο νησί της Λέσβου, που έδωσε στον κόσμο εκτός από την Σαπφώ, τον Αλκαίο, τον Πιττακό τον Μυτιληναίο, πολλές ακόμα προσωπικότητες (Ιακωβίδη, Τεριάντ, Θεόφιλο) και φιλοξένησε έναν Βενέζη, διατηρήθηκε άθικτο το δωμάτιο του Μυτιληνιού συγγραφέα Στρατή Μυριβήλη, ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες. Ο έρωτας στην πιο πεζή εποχή. Οι δυο ταινίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αντανακλούν κατά κάποιο τρόπο την εποχή μας και τον τρόπο με τον οποίο ερωτεύονται σήμερα οι άνθρωποι.
Γρήγορα, επιφανειακά κι από μακριά. Βλέπετε αλλά μην αγγίζετε δηλαδή. Κραδαίνουν σημειωματάκια ο ένας στον άλλον από μακρινά γραφεία, πίσω από το τζάμι ή από το κλουβί των ζώων σε ζωολογικό κήπο, θέλουν να σπάσουν τα τζάμια απ’το πολύ πάθος αλλά τελικά δεν το κάνουν γιατί σαν τα ζώα του ζωολογικού κήπου κι αυτοί, είναι μαθημένοι στην αιχμαλωσία. Τα σημειωματάκια, πάντα, είναι το μέσον, όχι η συνομιλία, η προφορική επαφή, αυτή τους τρομάζει στη μια ταινία. Στην άλλη πάλι η απόσταση τους κάνει να ονειρεύονται αλλά όταν έρθει η στιγμή της δράσης σταματάνε. Είναι λίγο σαν τις γνωριμίες μέσω διαδικτύου, που θυμίζουν κάπως τις παλιές, ρομαντικές εποχές με τις ανταλλαγές επιστολών αλλά έχουν τη γεύση του πρόχειρου και έτοιμου φαγητού, του γρήγορου και του επιφανειακού.
Ο έρωτας στα χρόνια του φαστ φουντ με λίγα λόγια… “Drop ipads not bombs “; Μια ευρέως αποδεκτή ιδέα είναι ότι το διαδίκτυο και ειδικά τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης αποτελούν ένα ισχυρό εργαλείο των κινημάτων διαμαρτυρίας εφόσον έχουν τη δυνατότητα να οργανώσουν και να κινήσουν πολίτες.
Πιστεύουμε ότι αποτελούν εργαλεία ανατροπής ιδιαίτερα σε χώρες με αυταρχικά ή λιγότερο δημοκρατικά πολιτεύματα όπως είναι η Κίνα, η Ρωσία ή το Ιράν. Έτσι είναι πολλοί οι στοχαστές, όπως ο Νίκολας Νεγκρεπόντης, υπέρμαχοι της πεποίθησης αυτής, που έχουν διατυπώσει ότι η τεχνολογία είναι ο δρόμος για να προαχθεί η δημοκρατία. Μάλιστα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συντηρούν αυτή την πεποίθηση με αφορμή τα γεγονότα στο Ιράν το 2009 ή στην Κίνα και πιο πρόσφατα στην Τυνησία και στην Αίγυπτο. Το facebook, το twitter και τα μπλογκ φαίνεται λοιπόν να αποτελούν ισχυρούς μοχλούς κοινωνικών αλλαγών, τόσο που θα μπορούσε να διατυπωθεί η εξής συνάρτηση ως σύγχρονο σύνθημα: περισσότερη [δια-σύνδεση] επί [μηχανήματα] ίσον περισσότερη [δημοκρατία].
Ο σπόρος (Πίκρα νο.2) Το άρθρο μου «Πίκρα (ή Pikra αν σας αρέσει περισσότερο)» διαβάστηκε από πολλούς, επαινέθηκε από αρκετούς και επικρίθηκε από ορισμένους.
Ήταν μεγάλη η πίκρα μου όταν το έγραφα. Πίκρα για την ελληνική γλώσσα που χάνεται και αντικαθίσταται από τα greeklish. Αν πίκρανα παράλληλα εκείνους που αγαπούν πολύ την αγγλική, ζητώ συγγνώμη, δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Μιλούσα τις προάλλες με τη μητέρα μιας φίλης μου, η οποία έζησε όλη της τη ζωή σ’ένα απομονωμένο νησί των Δωδεκανήσων, από τα πιο όμορφα και τα πιο άγονα. «Ήταν λίγα τα εύφορα μέρη», μου έλεγε, «κι εκεί καλλιεργούσε ο καθένας ό,τι μπορούσε αλλά επειδή ήταν ωραίο το χώμα και χωρίς φυτοφάρμακα, έβγαιναν κάτι ζουμερές ντομάτες και κάτι μυρωδάτες μικρές πιπεριές με λεπτό φλούδι που δεν τις βρίσκεις πια. Συγκράτησα αυτή την τελευταία φράση «δεν υπάρχει κάν ο σπόρος» και σκέφτηκα ότι ίσως το ίδιο ισχύει και για την ελληνική γλώσσα που της φυτεύτηκε ξαφνικά η αγγλική, τελείως άσχετη και ασύνδετη με το χώμα της. Και κάτι ακόμα.
MEDIA. GAMES. EDUCATION.