Quinine. Quinine (US /ˈkwaɪnaɪn/, UK /ˈkwɪniːn/ or /kwɪˈniːn/ KWIN-een) is a natural white crystalline alkaloid having antipyretic (fever-reducing), antimalarial, analgesic (painkilling), and anti-inflammatory properties and a bitter taste. It is a stereoisomer of quinidine, which, unlike quinine, is an antiarrhythmic. Quinine contains two major fused-ring systems: the aromatic quinoline and the bicyclic quinuclidine.
Quinine occurs naturally in the bark of the cinchona tree, though it has also been synthesized in the laboratory. The medicinal properties of the cinchona tree were originally discovered by the Quechua, who are indigenous to Peru and Bolivia; later, the Jesuits were the first to bring cinchona to Europe. Quinine was the first effective treatment for malaria caused by Plasmodium falciparum, appearing in therapeutics in the 17th century. Medical uses[edit] Quinine is a basic amine and is always presented as a salt. Adverse effects[edit] Non-abortifacient[edit] Disease interactions[edit]
Σχετιζόμενη με την ηλικία βαρηκοΐα ή πρεσβυακουσία. - Ιατρός Χειρουργός ΩΡΛ Ιωάννινα - Κωνσταντίνος Κάτσενος. Η εξασθένηση της ακοής επέρχεται φυσιολογικά με την πάροδο της ηλικίας. Είναι συμμετρική, αμφοτερόπλευρη, αφορά αρχικά τις υψηλές συχνότητες, προοδευτικά όμως επηρεάζονται και οι μεσαίες συχνότητες. Στην ανάπτυξή της πέρα από τους ενδογενείς παράγοντες της γήρανσης συμβάλλουν και την επιβαρύνουν και εξωγενείς παράγοντες όπως η χρόνια έκθεση στο θόρυβο, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χορήγηση ωτοτοξικών φαρμάκων, το κάπνισμα , το αλκοόλ, η αρτηριακή υπέρταση, η αθηρωσκλήρωση και οι καρδιαγγειακές παθήσεις.
Οι γενετικοί παράγοντες που προκαλούν βαρηκοΐα είναι σημαντικοί, όμως δεν έχει ακριβώς διαπιστωθεί ούτε το πόσο την επηρεάζουν, ούτε και ο τρόπος με τον οποίο κληρονομείται. Το πρώτο σύμπτωμα είναι η δυσκολία στην παρακολούθηση ομιλιών, ιδιαίτερα όταν ο ασθενής βρίσκεται σε θορυβώδες περιβάλλον. Ο ασθενής περιγράφει αρχικά την ελάττωση της ικανότητας, της διάκρισης των προτάσεων και όχι των λέξεων ή των ήχων.Μερικές φορές οι εμβοές είναι το μόνο σύμπτωμα που περιγράφει ο ασθενής. Presbycusis. Presentation[edit] Deterioration in hearing has been found to start very early, from about the age of 18 years. The ISO standard 7029 shows expected threshold changes due purely to age for carefully screened populations (i.e. excluding those with ear disease, noise exposure etc.), based on a meta-analysis of published data.[2][3] Age affects high frequencies more than low, and men more frequently than women.
One early consequence is that even young adults may lose the ability to hear very high frequency tones above 15 or 16 kHz. Despite this, age-related hearing loss may only become noticeable later in life. The effects of age can be exacerbated by exposure to environmental noise, whether at work or in leisure time (shooting, music, etc.). This is noise-induced hearing loss (NIHL) and is distinct from presbycusis. Over time, the detection of high-pitched sounds becomes more difficult, and speech perception is affected, particularly of sibilants and fricatives. Pathophysiology[edit] Τι είναι η Νοηματική Γλώσσα;, Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, Περιεχόμενο, schinarakis-studies.gr. Η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ), όπως και κάθε άλλη γλώσσα είναι ένα αυτόνομο γλωσσικό σύστημα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όλων των Νοηματικών γλωσσών, είναι ότι το σύστημα των κανόνων τους είναι οπτικο-κινησιακό.
H γραμματική, η μορφολογία και η σύνταξή τους βασίζονται στην κίνηση των χεριών, στη στάση του σώματος και στις εκφράσεις του προσώπου, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστα εργαλεία για την απόδοση του λόγου και την ολοκληρωμένη επικοινωνία. Στην Ε.Ν.Γ η διατύπωση των λέξεων και των νοημάτων γίνεται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο αποτελείται από το βασικότερο γλωσσικό σημείο, τη χειρομορφή, τη θέση δηλαδή, και το σχήμα της παλάμης.
Η χειρομορφή όμως, από μόνη της δεν αποτελεί λέξη και ούτε μπορεί να αποκτήσει σημασία. Έτσι, σε ένα δεύτερο επίπεδο έρχονται να ενταχθούν οι εκφράσεις, η κίνηση, ο προσανατολισμός και η στάση του κεφαλιού, των χεριών και του σώματος, προκειμένου να διατυπωθούν οι λέξεις και να ολοκληρωθεί ο λόγος. ΕΛΑΚ - Ακουστικά Βαρηκοΐας Αιφνίδια Βαρηκοΐα Προβλήματα Ακοή. Η αιφνίδια εμφάνιση σοβαρής απώλειας ακοής αποτελεί σχεδόν πάντα μια δραματική εμπειρία. Τα αποτελέσματά της μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικά αν η απώλεια επισυμβαίνει στο ένα μόνο αφτί. Ο εντοπισμός του ήχου και η ικανότητα ακοής όταν υπάρχει ήχος στο υπόβαθρο, όπως σε εστιατόρια και σε δύσκολα ακουστικά περιβάλλοντα (πχ. στις σχολικές τάξεις), καθίσταται δυσχερέστατη.
Ευτυχώς, η αιφνίδια απώλεια της ακοής και στα δύο αφτιά είναι σπάνια. Αν παρατηρηθούν και εμβοές, τα προβλήματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Μια αιφνίδια απώλεια της ακοής μπορεί να προκύψει από πολλές αιτίες, αλλά πόσο αιφνίδια είναι αυτή που ονομάζεται αιφνίδια και τι ποσοστό απαιτείται για να χαρακτηριστεί απώλεια ακοής; Ο συνήθης αποδεκτός ορισμός της αιφνίδιας βαρηκοΐας είναι απώλεια ακοής μεγαλύτερη των 30dB κατά μέσον όρο σε τρεις συχνότητες, η οποία παρουσιάζεται μέσα σε 3 ημέρες. . · Αγωγιμότητας · Νευροαισθητήρια · Μικτή βλάβη αγωγιμότητας και νευροαισθητήρια · Ψυχογενής. ΕΛΑΚ - Ακουστικά Βαρηκοΐας Χολοστεάτωμα Πρόβλημα Ακοής. Μια συχνή και δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση που μπορεί να δημιουργηθεί στο μέσο ους και το μαστοειδές άντρο ονομάζεται χολοστεάτωμα. Το όνομα της κατάστασης αυτής δεν εξηγεί ικανοποιητικά τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο αφτί και ποια βλάβη μπορεί να προκληθεί αν η συγκεκριμένη νόσος δε διαγνωστεί ή δεν υποβληθεί σε θεραπεία.
Ο έξω ακουστικός πόρος και ο τυμπανικός υμένας καλύπτονται από δέρμα. Μια από τις λειτουργίες του δέρματος είναι να προστατεύσει το σώμα από τη φθορά και τη λύση και να σχηματίσει ένα αδιάβροχο στρώμα, που ονομάζεται επιδερμίδα. Για να επιτευχθεί αυτό, το δέρμα βρίσκεται σε διαρκή αύξηση που ξεκινά από τις βαθύτερες στιβάδες του προς την επιδερμίδα και καθώς τα διαιρούμενα κύτταρα φθάνουν προς την επιφάνεια του δέρματος, νεκρώνονται και συρρικνώνονται για να σχηματιστεί μια αδιάβροχη στιβάδα. Αυτή η επιφανειακή στιβάδα καθίσταται αδιάβροχη από την παρουσία μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται "κερατίνη". ΕΛΑΚ - Ακουστικά Βαρηκοΐας Ακουστικό Νευρίνωμα Πρόβλημα Ακοής. Παρά το γεγονός ότι τα ακουστικά νευρινώματα δεν είναι συνήθη, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά ή και απειλητικά για τη ζωή προβλήματα είτε αφεθούν στην τύχη τους είτε αντιμετωπιστούν.
Αυτό είναι ελαφρώς περίεργο διότι είναι απολύτως καλοήθη, με μη καρκινική αύξηση και προκύπτουν από τα κύτταρα που περιβάλλουν και μονώνουν τα νεύρα της ισορροπίας. Τα κύτταρα αυτά ονομάζονται κύτταρα Schwann και το νεύρο της ισορροπία είναι το αιθουσαίο νεύρο και έτσι το τεχνικά σωστό όνομα γι'αυτές τις εξεργασίες θα ήταν «αιθουσαία σβαννώματα». Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται συχνά στην ιατρική βιβλιογραφία. Όταν τα νεύρα της ακοής και της ισορροπίας εγκαταλείπουν το έσω ους περνούν εσωτερικότερα, διαμέσου ενός στενού πόρου στο κρανίο που ονομάζεται έσω ακουστικός πόρος.
Στη συνέχεια υπάρχει ένα κενό μεταξύ της έσω επιφάνειας του κρανίου και του εγκεφάλου που ονομάζεται γεφυροπαρεγκεφαλιδική γωνία. Αυτός ο χώρος είναι γεμάτος με υγρό που περιβάλλει τον εγκέφαλο (το εγκεφαλονωτιαίο υγρό). Οι Αδενοειδείς Εκβλαστήσεις. Sensorineural hearing loss. Sensorineural hearing loss (SNHL) is a type of hearing loss in which the root cause lies in the vestibulocochlear nerve (cranial nerve VIII), the inner ear, or central processing centers of the brain.
Sensorineural hearing loss can be mild, moderate, or severe, including total deafness. The great majority of human sensorineural hearing loss is caused by abnormalities in the hair cells of the organ of Corti in the cochlea. There are also very unusual sensorineural hearing impairments that involve the eighth cranial nerve (the vestibulocochlear nerve) or the auditory portions of the brain.
In the rarest of these sorts of hearing loss, only the auditory centers of the brain are affected. Most sensory hearing loss is due to poor hair cell function. Sensory hearing loss that results from abnormalities of the central auditory system in the brain is called central hearing impairment. Differential diagnosis[edit] Table 1. Sensorineural hearing loss may be congenital or acquired.
Congenital[edit] Ototoxicity. Ototoxicity is the quality of being toxic to the ear (oto-), specifically the cochlea or auditory nerve and sometimes the vestibular system; it is commonly medication-induced. Ototoxic drugs include antibiotics such as gentamicin, loop diuretics such as furosemide and platinum-based chemotherapy agents such as cisplatin. A number of nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDS) have also been shown to be ototoxic.
This can result in sensorineural hearing loss, dysequilibrium, or both. Either may be reversible and temporary, or irreversible and permanent. Ototoxic agents[edit] Antibiotics[edit] Macrolide antibiotics, including erythromycin, are associated with reversible ototoxic effects.[7] The underlying mechanism of ototoxicity may be impairment of ion transport in the stria vascularis.[7] Predisposing factors include renal impairment, hepatic impairment, and recent organ transplantation.[7] Loop diuretics[edit] Chemotherapeutic agents[edit] Others[edit] Mixed Exposures[edit] Treatment[edit] Nonsyndromic deafness. Nonsyndromic deafness is hearing loss that is not associated with other signs and symptoms. In contrast, syndromic deafness involves hearing loss that occurs with abnormalities in other parts of the body.
Genetic changes are related to the following types of nonsyndromic deafness. DFNA: nonsyndromic deafness, autosomal dominantDFNB: nonsyndromic deafness, autosomal recessiveDFNX: nonsyndromic deafness, X-linkednonsyndromic deafness, mitochondrial Each type is numbered in the order in which it was described. For example, DFNA1 was the first described autosomal dominant type of nonsyndromic deafness. Mitochondrial nonsyndromic deafness involves changes to the small amount of DNA found in mitochondria, the energy-producing centers within cells. Most forms of nonsyndromic deafness are associated with permanent hearing loss caused by damage to structures in the inner ear. Nonsyndromic deafness can occur at any age. Epidemiology[edit] Genes related to nonsyndromic deafness[edit] Types include: Deafness. It is caused by many factors, including: genetics, aging, exposure to noise, illness, chemicals and physical trauma. Hearing testing may be used to determine the severity of the hearing loss.
While the results are expressed in decibels, hearing loss is usually described as mild, mild-moderate, moderate, moderately severe, severe, or profound. Hearing loss is usually acquired by a person who at some point in life had no hearing impairment. There are a number of measures that can prevent hearing loss and include avoidance of loud noise, chemical agents, and physical trauma.
Definition[edit] Hearing loss[edit] Hearing loss exists when there is diminished sensitivity to the sounds normally heard.[5] The terms hearing impairment or hard of hearing are usually reserved for people who have relative insensitivity to sound in the speech frequencies. Speech perception[edit] Another aspect of hearing involves the perceived clarity of a sound rather than its amplitude. Causes[edit] Age[edit] Noise[edit]